Late Τσικνοπέμπτη & Κοπή Πίτας 2026

Ο Γιάννης, μαθητής Γ’ Γυμνασίου (με εξειδίκευση στην ανάλυση… σουβλακίων) και η Ναόμι, η ακούραστη Chief Smell Officer & Head of Human Observation (με πιστοποιημένη όσφρηση επιπέδου… BBQ radar), μας μεταφέρουν όσα έζησαν στη Late Τσικνοπέμπτη & Κοπή της Πίτας 2026 της Veluda Water Filters.

Δύο διαφορετικές ματιές – μία εφηβικά ενθουσιώδης και μία… οσφρητικά αλάνθαστη – αποκαλύπτουν ποιος βρήκε το φλουρί, ποιος έκαψε το λουκάνικο και ποιος απλώς ήρθε «για λίγο» και έφυγε τελευταίος.

Ο Γιάννης, Γ’ Γυμνασίου, γράφει όπως το έζησε ???????? Χθες πήγα στη Veluda για τη Late Τσικνοπέμπτη. Για να είμαι ειλικρινής, πήγα νομίζοντας ότι θα κάτσω σε μια γωνία με το κινητό. Τελικά… δεν πρόλαβα.

Μπαίνοντας, είδα στολές. Κανονικές αποκριάτικες. Άνθρωποι που τους βλέπω συνήθως σοβαρούς, με πουκάμισα και συζητήσεις για δουλειά, φορούσαν καπέλα, μάσκες και κάτι γυαλιά που ήταν ξεκάθαρα για γέλια. Εκεί κατάλαβα ότι η μέρα δεν θα ήταν συνηθισμένη.

Από το μεσημέρι ο κύριος Γιώργος έψηνε. Δεν ξέρω πώς άντεξε τόσες ώρες πάνω από τα κάρβουνα, αλλά το έκανε. Και κάθε λίγο κάποιος πήγαινε και ρωτούσε “έτοιμα;”. Κλασικά.

Ο DJ; Έπαιζε τα πάντα. Από τραγούδια που ξέρω μέχρι κάτι που νόμιζα ότι ακούνε μόνο οι θείοι σε γάμους. Και όμως — χόρευαν όλοι. Διευθυντές, τεχνικοί, γραφείο, όλοι μαζί. Χωρίς «ρόλους». Χωρίς “είμαι αυτό” και “είσαι εκείνο”. Μόνο άνθρωποι που περνάνε καλά. Και νομίζω για λίγο κανείς δεν σκεφτόταν δουλειές.

Μετά κόψανε τη βασιλόπιτα. Ο κύριος Βασίλης την έκοψε και όλοι μαζεύτηκαν γύρω. Δεν ήταν κάτι θεαματικό. Απλώς… ωραίο. Από αυτές τις στιγμές που δεν το πολυσκέφτεσαι, αλλά νιώθεις ότι έχει σημασία.

Η Ρόζα έγινε κανονικά ανιματέρ. Έτρεχε με τα παιδιά, γελούσε, έκανε παιχνίδια. Μας ζωγράφιζε τα πρόσωπα, φούσκωνε μπαλόνια (και δεν έσκασε κανένα — επιτυχία) και στο τέλος μας έδωσε και δωράκια. Δεν φαινόταν καθόλου κουρασμένη. Ειλικρινά δεν ξέρω πώς το καταφέρνουν κάποιοι αυτό.

Αυτό που μου έμεινε τελικά δεν ήταν μόνο το φαγητό ή η μουσική. Ήταν ότι όλοι έμοιαζαν άνετοι. Σαν παρέα. Σαν να μην υπήρχαν τίτλοι και δουλειές για λίγες ώρες.

Και ναι… τελικά δεν έκατσα καθόλου στο κινητό. ????

Συντάκτρια: Ναόμι (Chief Smell Officer & Head of Human Observation) ???? Ονομάζομαι Ναόμι. Κατέχω τη θέση Chief Smell Officer και, σε έκτακτες περιπτώσεις, αναλαμβάνω και καθήκοντα Head of Human Observation. Η αποζημίωση περιλαμβάνει χάδια και περιστασιακά ψίχουλα. Το δέχομαι.

Χθες μεταφέρθηκα στη Veluda για τη Late Τσικνοπέμπτη. Από τις 12:03 μ.μ. εντόπισα καπνό. Όχι ανησυχητικό. Γαστρονομικά υποσχόμενο. Ο κύριος Γιώργος στεκόταν πάνω από τα κάρβουνα με βλέμμα “δεν φεύγω μέχρι να τελειώσει αυτό”. Σεβασμός. Η μυρωδιά; Αν υπήρχε Όσκαρ Ψητού, θα το έπαιρνε.

Στη συνέχεια ξεκίνησε το ανθρώπινο τελετουργικό.

Με πλησίαζαν διαδοχικά: 

«Τι είναι, αγάπη μου;» 

«Τι έχεις, αγάπη μου;» 

«Τι είναι;»

Θα το πω ξεκάθαρα: 

Δεν είναι κάτι. Δεν έχω κάτι. Δεν ετοιμάζω επανάσταση. Απλώς κοιτάω. Μερικές φορές σκέφτομαι. Μερικές φορές μυρίζω σουβλάκι. Δεν χρειάζεται ανάλυση.

Παρατήρησα επίσης ότι οι άνθρωποι είχαν φορέσει αποκριάτικες στολές. Καπέλα χωρίς λόγο ύπαρξης. Μάσκες που δεν προσφέρουν καμία προστασία. Και όμως — γελούσαν. Πολύ. Σημαντική σημείωση: όταν οι άνθρωποι γελάνε έτσι, σταματάνε να μυρίζουν άγχος. Επιστημονικό εύρημα.

Ο DJ; Έπαιζε τα πάντα. Από τραγούδια που με έκαναν να κουνήσω την ουρά ευγενικά, μέχρι κάτι που ενεργοποιούσε μαζικό, ανεξέλεγκτο ανθρώπινο τίναγμα. Και το πιο εντυπωσιακό; Διευθυντές, τεχνικοί, γραφείο — όλοι χόρευαν. Χωρίς ρόλους. Χωρίς “στείλτε το σε έγκριση”. Μόνο άνθρωποι που προσπαθούσαν να θυμηθούν πώς χορεύεται αυτό το κομμάτι.

Έπειτα συγκεντρώθηκαν γύρω από ένα στρογγυλό γλυκό αντικείμενο. Το κοίταζαν με προσήλωση λες και περιείχε απαντήσεις ζωής. Το έκοψαν. Χειροκρότησαν. Κάποιος βρήκε το “φλουρί”. Δεν ξέρω τι είναι το φλουρί, αλλά αν προκαλεί τόση χαρά χωρίς να τρώγεται, έχει ενδιαφέρον.

Η Ρόζα ανέλαβε πολλαπλούς ρόλους. Ζωγράφιζε πρόσωπα (ευτυχώς όχι το δικό μου), φούσκωνε μπαλόνια — πράξη εξαιρετικά ριψοκίνδυνη κατά τη γνώμη μου — μοίραζε δωράκια και παρήγαγε παιδικά γέλια σε βιομηχανική κλίμακα. Ενέργεια επιπέδου “έχω πιει τρία μπολ νερό και είμαι έτοιμη”.

Και εγώ συνέχιζα την παρατήρηση.

Κάθε τόσο, ξανά: «Τι είναι, αγάπη μου;»

Η επίσημη ανακοίνωση του τμήματος διοίκησης είναι η εξής:

Όλα είναι υπό έλεγχο. Υπάρχει φαγητό. Υπάρχει γέλιο. Υπάρχουν χάδια. Το σύστημα λειτουργεί.

Ως Chief Smell Officer, καταθέτω το τελικό πόρισμα: Η ατμόσφαιρα στη Veluda ήταν καθαρή. Χωρίς ένταση. Με άρωμα ψητού και ήχο γέλιου. Και όταν οι άνθρωποι αφήνουν για λίγο τα “πρέπει” και θυμούνται να γελάνε έτσι, κάτι κάνουν σωστά.

Τώρα θα αποσυρθώ. 

Η διαχείριση ανθρώπων είναι εξαντλητική υπόθεση.

Με ουρά σε πλήρη ταλάντωση και επαγγελματική αξιοπρέπεια, 

Ναόμι ????????